مردی که می خندد | ویکتور هوگو
مردی که می خندد | ویکتور هوگو
2,198,000 تومان قیمت اصلی: 2,198,000 تومان بود.1,099,000 تومانقیمت فعلی: 1,099,000 تومان.
اطلاعات کتاب
کتاب مردی که می خندد اثر ویکتور هوگو، ترجمه جواد محبی از نشر آتیسا؛ رمانی کلاسیک و تراژیک درباره گوئین پلین، عشق، تبعیض طبقاتی و قضاوت از روی ظاهر.
| نویسنده | |
|---|---|
| مترجم |
کتاب مردی که می خندد؛ وقتی یک لبخند اجباری، چهره بی عدالتی را نشان می دهد
آیا تا به حال کسی را دیده اید که دیگران فقط از روی ظاهرش درباره او قضاوت کنند؟ گاهی یک تفاوت ظاهری کافی است تا کنجکاوی، ترس یا تمسخر جای شناخت واقعی انسان را بگیرد. حالا تصور کنید چهره شما همیشه در حال خندیدن باشد، حتی زمانی که درد می کشید؛ مردم به لبخندتان بخندند، اما هیچ کس نپرسد پشت آن چه رنجی پنهان شده است. چنین تضادی نقطه آغاز یکی از تکان دهنده ترین داستان های ادبیات کلاسیک است. #داستان و رمان
کتاب مردی که می خندد نوشته ویکتور هوگو سرگذشت گوئین پلین، جوانی با چهره ای تغییر شکل یافته، را در انگلستان چند قرن پیش روایت می کند. او در کودکی رها شده، اما در کنار مردی دوره گرد و دختری نابینا معنای تازه ای از خانواده و محبت پیدا کرده است. هوگو از این داستان برای بررسی فاصله اشراف و مردم فقیر، خشونت پنهان در ساختار قدرت و تفاوت میان زیبایی ظاهری و ارزش انسانی استفاده می کند. این رمان با وجود نامش داستانی شاد نیست؛ اثری عاطفی، سیاسی و فلسفی است که درباره دیده شدن و شنیده شدن کسانی پرسش می کند که جامعه معمولا صدایشان را جدی نمی گیرد. Goodreads
کتاب مردی که می خندد درباره چیست؟
عنوان اصلی رمان L’Homme qui rit است که با نام انگلیسی The Man Who Laughs نیز شناخته می شود. اثر در سال ۱۸۶۹ منتشر شد و ماجراهای آن در انگلستان اواخر قرن هفدهم و اوایل قرن هجدهم جریان دارد. قهرمان داستان، گوئین پلین، از کودکی قربانی دستکاری خشونت آمیز صورتش شده و دهان او به شکل لبخندی همیشگی باقی مانده است. او با این چهره زندگی می کند، در حالی که احساساتش مانند هر انسان دیگری تغییر می کنند.
روایت از کودکی در معرض خطر آغاز می شود و به تدریج گستره ای از نمایش های دوره گرد، زندگی فقیران و مناسبات اشرافی را در بر می گیرد. هوگو سرنوشت یک فرد را به تصویری بزرگ تر از جامعه پیوند می زند: جامعه ای که می تواند از رنج انسان سرگرمی بسازد و در همان حال ادعای تمدن و شکوه داشته باشد.
کتاب در یک نگاه
- عنوان اصلی: L’Homme qui rit
- عنوان انگلیسی: The Man Who Laughs
- نویسنده: Victor Hugo
- انتشار نخست: ۱۸۶۹
- ژانر: رمان کلاسیک، تاریخی، اجتماعی، عاشقانه و تراژیک
- بستر داستان: انگلستان در گذار از قرن هفدهم به هجدهم
- شخصیت های اصلی: گوئین پلین، دئا، اورسوس و هومو
- موضوعات محوری: تبعیض طبقاتی، ظاهر و هویت، عشق، قدرت و بی عدالتی
خلاصه داستان مردی که می خندد بدون لو دادن پایان
در شبی سرد و طوفانی، کودکی به نام گوئین پلین (Gwynplaine) در سواحل انگلستان تنها رها می شود. او در جست و جوی پناهگاه، با نوزادی روبه رو می شود که مادرش در سرما جان باخته است. پسر با وجود خطر و درماندگی، نوزاد را با خود می برد و سرانجام به سرپناه مردی دوره گرد به نام اورسوس می رسد. این اتفاق آغاز پیوندی است که سرنوشت هر سه نفر را تغییر می دهد.
سال ها می گذرد. کودک نجات یافته، دئا، که نابیناست، بزرگ می شود و گوئین پلین با چهره غیرعادی خود در نمایش های سیار مردم را سرگرم می کند. آنها همراه اورسوس و گرگش، هومو، زندگی ساده ای دارند. اما گذشته گوئین پلین رازی در خود دارد و جهان ثروتمندان و صاحبان قدرت آرامش شکننده این خانواده کوچک را تهدید می کند. جزئیات این رویارویی را بهتر است هنگام خواندن داستان کشف کنید.
گوئین پلین؛ انسانی که صورتش با احساسش هماهنگ نیست
گوئین پلین چهره ای دارد که به نظر دیگران همیشه خندان است. این حالت نتیجه شادی او نیست؛ آسیبی است که در کودکی بر بدنش تحمیل شده است. مردم هنگام دیدنش می خندند، اما خود او می تواند غمگین، نگران یا عاشق باشد. تضاد میان صورت و احساس، شخصیتی می سازد که ظاهرش به جای بیان شخصیت واقعی، آن را از چشم دیگران پنهان می کند.
هوگو از طریق او می پرسد آیا جامعه برای کسی که متفاوت به نظر می رسد، فرصت بیان حقیقت درونی اش را فراهم می کند؟ گوئین پلین هم به دیده شدن نیاز دارد و هم از تبدیل شدن به موضوع تماشا رنج می برد. همین کشمکش، عمق عاطفی داستان را شکل می دهد.
خنده اجباری؛ مهم ترین نماد رمان
عنوان کتاب عمدا با انتظار خواننده بازی می کند. وقتی کلمه خنده را می بینیم، ممکن است به شادی یا طنز فکر کنیم، اما اینجا لبخند چهره ای تحمیل شده است. مردم آن را نشانه سرگرمی می بینند، در حالی که برای صاحب صورت یادآور خشونت و محرومیت از انتخاب است. چنین تصویری به نمادی از جامعه تبدیل می شود؛ جامعه ای که ممکن است درد دیگران را ببیند و به جای همدلی، واکنش سطحی نشان دهد.
در این رمان، خنده فقط ویژگی فردی شخصیت اصلی نیست. پرسش مهم تر آن است که چه کسی می خندد، به چه چیزی می خندد و چه کسی هزینه این خنده را می پردازد؟
دئا؛ دختری که چهره را نمی بیند، اما انسان را می شناسد
دئا (Dea) از کودکی نابیناست و گوئین پلین را نه با ظاهر صورت، بلکه از راه صدا، رفتار و حضورش می شناسد. رابطه این دو یکی از کانون های احساسی داستان است. زمانی که نگاه دیگران به گوئین پلین بیشتر بر چهره او متوقف می ماند، دئا با کسی ارتباط برقرار می کند که پشت آن چهره زندگی می کند.
البته نباید نابینایی را به طور کلی برابر با بصیرت اخلاقی دانست؛ هوگو در ساختار ادبی همین شخصیت از تضاد دیدن و شناختن بهره می برد. عشق دئا به داستان امکان می دهد درباره معنای پذیرش و ارزش رابطه انسانی صحبت کند، نه فقط زیبایی و جذابیت ظاهری.
اورسوس؛ فیلسوف دوره گردی که خانواده ای غیرمعمول می سازد
اورسوس (Ursus) مردی دوره گرد، اهل سخن و آشنا با دانش های مختلف است. او گاهی بدبین و تندزبان به نظر می رسد، اما در موقعیتی دشوار از دو کودک بی پناه نگهداری می کند. تناقض میان ظاهر خشن و عمل مهربان او با مضمون کلی رمان هماهنگ است: شناخت انسان را نمی توان به نخستین برداشت محدود کرد.
اورسوس همچنین فرصتی برای ورود طنز تلخ و بحث های فلسفی به داستان فراهم می کند. او جامعه و قدرت را نقد می کند، ولی مجبور است برای گذران زندگی در همان جامعه نمایش اجرا کند. گرگی به نام هومو نیز همراه اوست؛ حضور این حیوان بر غیرمعمول بودن خانواده تاکید می کند.
کمپراچیکوس ها؛ تجارت با بدن و سرنوشت کودکان
در رمان گروهی با نام کمپراچیکوس ها (Comprachicos) معرفی می شوند که کودکان را برای تبدیل کردنشان به ابزار نمایش و کسب درآمد دچار تغییر شکل جسمی می کنند. این تصویر هولناک در جهان داستان، نقدی تند بر بهره کشی از انسان های بی دفاع است. باید توجه داشت که توصیف هوگو از چنین گروهی بخشی از روایت ادبی و تاریخی اوست؛ نمی توان همه جزئیاتش را بدون بررسی مستقل به عنوان واقعیت مستند تاریخ پذیرفت.
اهمیت این بخش در نشان دادن محرومیت کودک از حق انتخاب است. آسیبی که در کودکی رخ داده، مسیر زندگی بزرگسالی گوئین پلین را نیز تحت تاثیر قرار می دهد؛ حتی وقتی او می خواهد هویت مستقلی برای خود بسازد.
انگلستان اشرافی؛ قدرت چگونه سرنوشت مردم را تغییر می دهد؟
داستان در انگلستان دوره ای می گذرد که اشراف، عنوان های موروثی و امتیازهای سیاسی نقش مهمی در ساختار جامعه داشتند. هوگو جزئیات این جهان را با زبانی پرشور توصیف می کند و میان کاخ ها و محل زندگی فقیران تضاد می سازد. آنچه برای صاحبان قدرت یک تصمیم اداری یا سرگرمی شخصی است، ممکن است تمام آینده فردی بی دفاع را دگرگون کند. بارکیلفدرو، شخصیت فرصت طلب نزدیک به دربار، نمونه ای از چنین نفوذی است.
با این حال، رمان کتاب درسی تاریخ انگلستان نیست. هوگو از واقعیت های تاریخی، تفسیر سیاسی و تخیل ادبی استفاده می کند تا درباره ساختار قدرت در جامعه خود نیز حرف بزند. خواندن بخش های تاریخی با توجه به این تفاوت، برداشت دقیق تری ایجاد می کند.
دوشس جوسیانا؛ زیبایی، امتیاز و بی حوصلگی در طبقه بالا
جوسیانا (Josiana) از شخصیت های اشرافی مهم رمان است. او در جهانی از ثروت و امتیاز زندگی می کند و برخوردش با گوئین پلین، فاصله میان نگاه طبقه مرفه و تجربه فردی فرودست را آشکار می سازد. هوگو از این شخصیت برای بررسی جذابیت، هوس، قدرت و رابطه انسان ها با چیزی استفاده می کند که برایشان غیرعادی به نظر می رسد.
مقایسه جوسیانا و دئا، دو شکل متفاوت مواجهه با گوئین پلین را نشان می دهد. این تقابل را نباید صرفا رقابت عاشقانه دو زن دانست؛ مسئله اصلی آن است که آیا یک انسان دیده می شود یا به تصویری برای کنجکاوی و میل دیگری تبدیل می شود.
فقر و اختلاف طبقاتی؛ هسته نقد اجتماعی هوگو
در بسیاری از صحنه ها، ثروت و فقر فقط تفاوت درآمد نیستند؛ تعیین می کنند چه کسی می تواند حرف بزند، تصمیم بگیرد یا از دیگران حمایت دریافت کند. هوگو توجه خواننده را به تناقض جامعه ای جلب می کند که برای ظواهر رسمی و عنوان های اشرافی احترام فراوان قائل است، اما درد افراد عادی را به راحتی نادیده می گیرد.
این نگاه یادآور دغدغه های اجتماعی نویسنده در آثار دیگرش است، ولی مردی که می خندد شیوه بیان مخصوص خودش را دارد. اینجا خنده اجباری یک چهره، تمثیلی برای بی اعتنایی جمعی به رنج انسانی می شود.
ساختار و سبک روایت؛ چرا این رمان فقط داستان عاشقانه نیست؟
نسخه اصلی رمان دارای دو بخش بزرگ و فصل های مقدماتی است. هوگو میان روایت حادثه، شرح تاریخ و تامل های فلسفی حرکت می کند. بخش هایی پرتعلیق و تصویری هستند، در حالی که در بخش های دیگر نویسنده درباره سیاست، جامعه یا رفتار انسان مکث می کند. این ترکیب برای دوستداران رمان کلاسیک جذاب است، اما با ریتم یک داستان سرگرم کننده امروزی تفاوت دارد.
توصیف طوفان، تاریکی و فضاهای نمایشی به اثر حال و هوایی پرتنش می دهد. تضادهای شدید، شخصیت های به یادماندنی و زبان پرشور نیز از ویژگی های سبک رمانتیک هوگو در این اثر هستند.
درباره ویکتور هوگو، نویسنده مردی که می خندد
ویکتور هوگو (Victor Hugo) نویسنده، شاعر و نمایشنامه نویس فرانسوی در سال ۱۸۰۲ به دنیا آمد و در ۱۸۸۵ درگذشت. او از چهره های برجسته ادبیات رمانتیک فرانسه بود و در فعالیت سیاسی خود نیز از موضوعاتی مانند آزادی و عدالت اجتماعی دفاع می کرد. مردی که می خندد در دوران تبعید او نوشته شد و در سال ۱۸۶۹ به چاپ رسید.
از آثار مشهور هوگو می توان به بینوایان، گوژپشت نتردام و کارگران دریا اشاره کرد. توجه به رنج افراد حاشیه نشین و نقد بی عدالتی، میان این آثار پیوند ایجاد می کند؛ هرچند شخصیت ها، مکان ها و ساختار روایی آنها متفاوت اند.
کتاب مردی که می خندد برای چه کسانی مناسب است؟
اگر به داستان های کلاسیک با شخصیت پردازی عاطفی و نقد اجتماعی علاقه دارید، این رمان انتخابی قابل توجه است. خوانندگانی که از موضوعاتی مانند تبعیض ظاهری، فاصله طبقاتی، سوءاستفاده از قدرت و عشق در شرایط دشوار لذت می برند، می توانند لایه های متعددی در آن پیدا کنند. علاقه مندان به تاریخ و ادبیات فرانسه نیز ممکن است از نگاه هوگو به جامعه انگلستان استقبال کنند.
در مقابل، کسانی که به دنبال کمدی شاد، روایت کاملا سریع یا داستانی بدون توصیف های تاریخی هستند، باید با انتظار متفاوتی وارد کتاب شوند. فضای اثر تاریک و سرشار از خشونت و رنج است؛ عنوان آن لحن واقعی داستان را نشان نمی دهد.
مقایسه مردی که می خندد با کتاب های مشابه
مردی که می خندد و گوژپشت نتردام
گوژپشت نتردام اثر دیگر هوگو نیز شخصیتی با ظاهر متفاوت را در مرکز داستان قرار می دهد: کازیمودو. هر دو رمان درباره نگاه جامعه به تفاوت جسمی و امکان عشق ورزیدن سخن می گویند. اما گوژپشت نتردام با فضای پاریس و کلیسا پیوند دارد؛ مردی که می خندد به مناسبات اشرافی انگلستان و چهره ای با لبخند تحمیلی می پردازد.
مردی که می خندد و بینوایان
بینوایان با سرگذشت ژان والژان، فقر، عدالت و امکان تغییر زندگی را بررسی می کند. شباهت آن با مردی که می خندد در توجه به انسان های حاشیه نشین و نقد ساختار اجتماعی است. تفاوت اصلی در دامنه داستان و شیوه استفاده از نمادهاست؛ مردی که می خندد بیشتر بر تضاد چهره و حقیقت درونی و جهان اشرافیت متمرکز می شود.
مردی که می خندد و کارگران دریا
کارگران دریا نیز رمانی از هوگو با فضای پررنگ دریا و رویارویی انسان با نیروهای طبیعی است. در مردی که می خندد، طوفان و ساحل در آغاز داستان نقشی تعیین کننده دارند، اما محور اصلی به تدریج به رابطه فرد با جامعه و قدرت منتقل می شود. اگر توصیف طبیعت و مبارزه با آن را ترجیح می دهید، کارگران دریا نزدیک تر است.
پیش از خرید کتاب مردی که می خندد بدانید
این اثر با وجود عنوانش کمدی نیست و صحنه هایی از رها شدن کودک، خشونت جسمی، تحقیر و نابرابری دارد. نثر هوگو ممکن است برای خواننده عادت کرده به رمان های کوتاه امروزی پرجزئیات باشد؛ بعضی بخش ها نیز به جای پیش بردن مستقیم داستان، زمینه تاریخی یا اندیشه سیاسی را توضیح می دهند.
نکته دیگر اینکه حجم نسخه های اصلی و ترجمه های مختلف یکسان نیست. از روی تعداد صفحات چاپ فارسی به تنهایی نمی توان درباره کامل یا خلاصه بودن متن نتیجه گرفت؛ برای این موضوع باید شناسنامه و متن همان ترجمه بررسی شود. انتخاب این کتاب بهتر است با آگاهی از فضای تراژیک و تاریخی آن باشد.
سوالات متداول درباره کتاب مردی که می خندد
داستان مردی که می خندد درباره چیست؟
درباره گوئین پلین، پسری با چهره ای تغییر شکل یافته است که در کنار دختری نابینا و مردی دوره گرد بزرگ می شود و زندگی اش با مناسبات قدرت و جامعه اشرافی گره می خورد.
آیا مردی که می خندد داستانی شاد و طنز است؟
خیر. خنده در عنوان به لبخند اجباری قهرمان اشاره دارد. رمان فضایی تراژیک، عاشقانه و انتقادی دارد.
مردی که می خندد چه ژانری دارد؟
رمانی کلاسیک با عناصر تاریخی، اجتماعی، فلسفی و عاشقانه است و از ویژگی های ادبیات رمانتیک بهره می برد.
آیا برای خواندن کتاب باید تاریخ انگلستان را بدانیم؟
خیر. آشنایی ابتدایی با اشرافیت و نابرابری طبقاتی به درک بعضی اشاره ها کمک می کند، اما دنبال کردن داستان به دانش تخصصی تاریخ نیاز ندارد.
آیا مردی که می خندد برای نوجوانان مناسب است؟
برای نوجوانان بزرگ تر و بزرگسالانی مناسب تر است که با داستان های تلخ، خشونت و بحث های اجتماعی و تاریخی ارتباط برقرار می کنند.
جمع بندی کتاب مردی که می خندد
کتاب مردی که می خندد نوشته ویکتور هوگو داستان انسانی است که دیگران از چهره اش معنایی نادرست می خوانند. گوئین پلین در کنار دئا و اورسوس تجربه محبت و تعلق را پیدا می کند، اما جهان بیرون او را با قضاوت ظاهری، فاصله طبقاتی و بازی های قدرت روبه رو می سازد. هوگو از این تضادها برای ساختن رمانی استفاده می کند که هم سرگذشتی عاطفی دارد و هم نقدی تند به بی عدالتی اجتماعی است.
اگر از رمان های کلاسیک پرکشش اما اندیشه برانگیز لذت می برید و دوست دارید اثری درباره عشق، کرامت انسانی و خطر قضاوت از روی ظاهر بخوانید، مردی که می خندد با ترجمه جواد محبی از انتشارات آتیسا گزینه ای مرتبط برای انتخاب و خرید از کتاب آینده است.
| وزن | 490 گرم |
|---|---|
| نویسنده | |
| مترجم | |
| انتشارات |
آتیسا |
| موضوع |
داستان و رمان |
| تعداد صفحات |
۴۷۰ صفحه |
| قطع / نوع جلد |
رقعی / گالینگور (جلد سخت) |
| نوع کاغذ |
بالک |
| ویژگی جلد |
لبهرنگی |
| شابک |
978-600-8399-34-6 |
محصولات مشابه
پیرمرد و دریا (دوزبانه) | ارنست همینگوی
ساعت شوم | گابریل گارسیا مارکز
بخش دی | فریدا مک فادن
در کتابخانه پیدایش خواهی کرد | میچیکو آئویاما
من لیاقتم خداحافظی بهتری بود | آخیرا
سم هستم بفرمایید | داستین تائو
قلعه حیوانات | جورج اورول
دیدگاهها
دیدگاهها
هیچ دیدگاهی برای این محصول نوشته نشده است.

دیدگاهها
هیچ دیدگاهی برای این محصول نوشته نشده است.